تشکل مستقل زنان و نقش آن در اتحاد جنبش های اجتماعی

اطاعیه کانون کارگران سوسیالیست؛ برای هشت مارس روزجهانی زن

روز زن در شرایطی فرا میرسد که مبارزات زنان در طی یکسال گذشته بعد از خیزش دیماه نود و شش و حضورسیاسی جنبش کارگری در هفت تپه تجارب پرباری بدست آورده است . جنبش های اجتماعی در ایران از گفتمان اصلاح طلبی عبور کرده و گفتمان تغییر به نیروی مستقل و توده ای را درسر لوحه شعارها و مطالبات خود جایگزین کرده است. حضوروسیع زنان درمبارزات معلمان، دانشجویان و بازنشستگان و نیز کارگران، چشمگیر بوده و در صف مقدم آن ایستادند.

جنبش افزایش مزد

کانون کارگران سوسیالیست: رفع شرایط فلاکت بار معیشتی درگرو تغییرتوازن قوای اجتماعی ازطریق جنبش افزایش مزد است!

بحث تعیین مزد هرسال در اسفند ماه مطرح میشود و جدال بر سر افزایش آن، توجه بخش وسیعی از کارگران و مزدبگیران را بخود جلب میکند. در واقع افزایش مزد یکی از نیازهای اصلی طبقه کارگر و سایر مزدبگیران است که بقول مارکس “مبارزه ی آشتی ناپذیر میان سرمایه داری و کارگر، مزد را تعیین می کند.” طبق گفته انگلس: “کار تنها منبع ثروت است. سرمایه چیزی نیست جز انبوهی از محصول کار… مزد کار به وسیله ی خود کار پرداخته می شود، کارگرمزدش را ازمحصول کار خودش دریافت می کند. طبق آن چه معمولاً عدالت نامیده می شود، مزد کارگرباید عبارت ازمحصول کار اوباشد.”

چهل سال از ۲۲ بهمن ۵۷ گذشت

برای دریافت فایل PDF اینجا کلیک کنید

بخشی از متن: چپ حاشیه ­ای بعداز چهل سال که از تغییر و تحولات جامعه ایران می­گذرد، هنوز از نظر سیاسی و سیاست­هایش در جایی ایستاده که چهار دهه قبل بود. به همین دلیل است که این چپ از اول و آخرش فقط خودش را می­ تواند تعریف کند و هیچ ربطی نمی ­تواند به چپ نویی که از دل جنبش­های اجتماعی در داخل بیرون آمده است پیدا کند.

سرکوب نخواهد توانست خللی در مبارزه آشتی ناپذیر کارگران ایجاد نماید!

جمهوری اسلامی سرمایه داری که در مقابل اعتصابات و اعتراضات پرشکوه کارگران نیشکر هفت تپه، فولاد اهواز، رانندگان کامیونها، تحصن های معلمین، بازنشستگان، دانشجویان … و مقاومت سرسختانه سندیکای شرکت واحد در تقابل با سندیکا سازی دولتی مستاصل و هراسان مانده، تنها راه چاره خاتمه دادن به این اعتراضات را کماکان در دستگیری، زندان و شکنجه جستجو میکند.  مزدوران سرمایه داری اسلامی در به بند کشاندن، شکنجه و آزار فعالین کارگری هدف خاموش کردن اعتراضات وسیع و اجتماعی جاری را در سر میپرورانند. غافل از اینکه هجوم فاشیستی برعلیه جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی دیگر کارساز نیست.

سرکوب، شکنجه و زندان دیگر اثر ندارد!

درپی اعتراضات و اعتصاب کارگران نیشکرهفت تپه برای رسیدن به خواست‌ها و مطالباتشان، اسماعیل بخشی و سپیده قلیان دستگیر و همچنان در بازداشت نیروهای سرکوبگر رژیم جنایتکار و غارتگر جمهوری اسلامی بسر می‌برند. در پی فشارها برفعالین کارگری، علی نجاتی عضو سندیکای هفت تپه نیز توسط ماموران امنیتی با برخوردهای خشونت آمیز بازداشت شد.

دو سال از درگذشت رفیق شهرام یوسفی گذشت

درست دو سال است که رفیق شهرام یوسفی از فعالین کارگری و سوسیالیست، مبارزی خستگی ناپذیر و پیشرو را از دست داده ایم.

دو سال پیش در تاریخ ۲۵ نوامبر سال ۲۰۱۶ شهرام پس از مبارزه ای طولانی و سخت با بیماری که سال‌ها با آن دست و پنجه نرم می‌کرد، قلب پر تپشش از حرکت باز ایستاد.

خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط کارگران اعتصابی دستگیر شده هفت تپه و تمامی زندانیان سیاسی هستیم!

درحمایت از مبارزات کارگران و زحمتکشان

پانزده روز ازاعتصاب کارگران هفت تپه سپری شده است. اخبار و گزارشات حق‌طلبانه و معیشتی کارگران ستمدیده این شرکت؛ ایران و جهان را درنوردید. رژیم استبدادی و ضدکارگری جمهوری اسلامی و گماشتگان آن در شوش و هفت تپه در مقابل صدای مطالبات به حق کارگران، کر و لال شده اند، چه بسا که با به سکوت کشاندن صدایشان نیز از هیچ تلاش مذبوحانه ای دریغ نمی‌کنند، کارفرمای دزد و غارتگر با کمک چپاول گران حکومت فاشیستی؛ میلیاردها دلار به جیب زده و در سوراخ موش تحت حفاظت نیروهای امنیتی پنهان شده است. 

جنایات رژیم در کردستان را متحدانه پاسخ دهیم

رامین حسین پناهی، لقمان مرادی و زانیار مردادی سه تن از زندانیان سیاسی چند روز پیش در زندان رجایی شهر اعدام شدند. این سه فعال سیاسی که مدتها بود در زندان رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی بسر میبردند و تحت شکنجه و آزار و اذیت فراوان قرار گرفتند، علیرغم فعالیتها و کمپن های سراسری چه در داخل ایران و چه در خارج و بازتاب این جنایت برای آزادی این سه نیروی انقلابی، اما جانیان داعشی حکومت سرمایه با بیشرمی تمام به زندگی آنان خاتمه دادند.

ایستادگی و مقاومت زندانیان سیاسی دهه شصت را گرامی میداریم!

چهار دهه  از حاکمیت  رژیم ارتجاع اسلامی  سرمایه در ایران گذشت. اوج توحش و بربریت نظام سرمایه جمهوری اسلامی در کشتار جمعی زندانیان سیاسی، مقاومت، ایستادگی هزاران کمونیست و انقلابی در زندانهای مخوف و نه گفتن به این بربریت، با آزادگی زیستن و افتخار به پای جوخه های اعدام رفتن بر اذهان یک جامعه مکتوب شده است.

متحدانه با اعتصاب رانندگان کامیون همصدا شویم!

در فراخوانی که از سوی اتحادیه هماهنگ کنندگان رانندگان سراسر ایران منتشر شد از رانندگان کامیون خواسته شد از اول مهر در اعتصاب سراسری شرکت کنند. افزایش حقوق بازنشستگی و سختی کار، کاهش قیمت لاستیک و لوازم یدکی، افزایش ۷۰ درصدی نرخ کرایه، کسر حق پرداختی بیمه رانندگان، حذف دلالان و واسطه‌ها از پایانه‌ها و باربری‌ها، و نظارت بر برخوردهای غلط و سلیقه‌ای مأموران راهنمایی و رانندگی و مجازات ماموران و افسران رشوه‌گیرازجمله خواست راننده گان اعتصابی است.

راه برون رفت از این وضعیت فلاکت بار اقتصادی در گرو اعتراضات و اعتصابات سراسری است

مسئله دستمزدها همیشه یکی از معضلات طبقه کارگر ایران بوده و بخش قابل توجهی از مبارزات و اعتصابات کارگری را به خود اختصاص داده است. اعتراض برای دستمزدهای معوقه و افزایش آن یکی از عرصه های مهم مبارزات اقتصادی کارگران برعلیه دولتهای سرمایه داری می باشد.

اول مه روز جهانی کارگر در ایران؛ همبستگی طبقاتی برای نان و آزادی

خیابان؛ اول ماه مه، روز همبستگی جهانی طبقه کارگر فرا رسید. کارگران سراسر جهان در این روز صفوف خود را به عنوان یک طبقه جهانی در مقابل نظام استثمارگر و غارتگر سرمایه داری  به نمایش در می آورند. طبقه کارگر دربخشی از جهان چرخ تولید را در این روز می خواباند و در بخش های دیگر جهان به اشکال مختلف این روز را برگزار می کنند.

درگرامیداشت اول مه

درگرامیداشت اول مه

با اتحاد طبقاتی کارگران جهان علیه نظام سرمایه داری

 

اول مه روز جهانی کارگران فرا رسید. نظام گندیده سرمایه داری کماکان در کشمکش بحران اقتصادی، سیاسی دست و پا میزند و برای برون رفت ازآن، از هیچ توحش و ستمی ابائی ندارد. اکثریت شهروندان در فقر و بیکاری، بیخانمانی و ناامنی اجتماعی بسر میبرند. جنگ و خانه خرابی، اجبار به کوچ و پناهنده شدن به مکان ناامن دیگرعاید میلیونها انسان بی پناه شده تا دولتهای امپریالیستی برای کسب  قدرت و نفوذ بیشتر اقتصادی و سیاسی در مقابل هم قد علم کنند.

همان مطالباتی که دهها سال پیش در مقابل کارگران و زحمتکشان دنیا قرار داشت، کماکان برجای خود باقی است. کسب یک زندگی انسانی با مزد مناسب، ساعت کار کمتر، امنیت کاری و اجتماعی، آموزش و درمان رایگان، از میان بردن استثمار، ستم، تبعیض و ...  درسرلوحه مطالبات ریز و درشت طبقه کارگر و اکثریت مردم جهان است.

ما نمی خواهیم زیر خط فقر بمانیم

بیانیه کانون کارگران سوسیالیست

"ما نمی خواهیم زیر خط فقر بمانیم"

اسفند ماه امسال با توجه به اعلام میزان تورم 8،6 درصدی در ایران از طرف دولت روحانی، قرار است شورای عالی کاررژیم اسلامی حداقل مزد کارگران برای سال نود و شش را اعلام کند. محمد باقر نوبخت سخنگوی دولت روحانی در پاسخ به خبرنگاری ایلنا در مورد حداقل مزد سال 96 اعلام کرد دولت طبق تورم تا ده درصد مزد کارگران را افزایش خواهد داد. با توجه به اینکه فقر و فلاکت حاکم بر زندگی اکثریت عظیم جامعه یعنی کارگران و سایر مزدبگیران چنان است  که حتی مقامات رژیم نمی توانند منکر آن شوند (سلمان خدادادی رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس اسلامی اعتراف کرد که هزینه ماهانه یک خانوار متوسط شهری کمتر از چهار میلیون تومان نیست) و از همه مهمتر کارگران از تشکل های مستقل و واقعی خود محروم هستند از کدام راه می توان به مبارزه برای افزایش مزد پرداخت، از راه قانونگرایی وانتقاد به رژیم درعدم اجرای ماده 41 و یا از راهی که بر عمل مستقیم کارگری وبرپایی جنبش اجتماعی متکی است، این سوالی است که در مقابل کارگران سوسیالیست قرار دارد.

در سالگرد کشتار جمعی دهه شصت در ایران

امسال در شرایطی سالگرد کشتار هزاران  زندانیان سیاسی دهه شصت توسط رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی در ایران از راه می رسد که این بار اعترافاتی از درون رژیم حاکی ازنحوه کشتار هزاران زندانی  در دهه شصت به بیرون درز کرده است. پخش نوار منتظری و اظهارات جانیان مختلف  عکس العمل جناح های رژیم  را در پی داشت و کار به مجلس ارتجاع اسلامی کشانیده شد.

جنایتکاران حاکم در ایران به اشکال مختلف  دستور کشتار هزاران زندانی سیاسی در دهه شصت را متوجه سمبل ارتجاع یعنی خمینی می کنند تا بتوانند کل دستگاه حاکم را نجات دهند. غیراز اصلاح طلبان درون رژیم که می گویند فراموش نکنید ولی ببخشید، درعین حال نیز جریانی در اپوزیسیون رژیم شکل گرفته که با شعار دادخواهی در تلاش برای به محاکمه کشانیدن "عناصری" از رژیم هستند که  مستقیما در کشتار دست داشته اند و عملا  رژیم حافظ منافع سرمایه داری را از تیر رس جنبش های اجتماعی  انقلابی خارج می سازند. پخش نوارمنتظری و عکس العمل ها ی حول آن در شرایط حاضراتفاقی نیست چرا که طبق آمار خود رژیم صدها هزار نفرکماکان در زندان بسر می برند و طبق آمار جهانی ایران در کنار امریکا و چین بیشترین میزان اعدام را بکار می گیرند. بحران اقتصاد سرمایه داری و به تبع آن بحران اجتماعی در ایران بحران سیاسی درون رژیم را به جایی رسانیده است که حتی برجام و توافق با امریکا و دیگر دولت های پر قدرت سرمایه داری جهانی راه نجاتی برایش در پی نداشته است. دادخواهی از جانباختگان درکشتار دهه شصت تاریخا تنها با سرنگونی  رژیم  وبر بستر یک انقلاب اجتماعی میسر خواهد گردید و این را تجربه مبارزات اجتماعی در کشورهای مختلف به ثبت رسانیده است.

اطلاعیه مشترک به مناسبت 8 مارس، سازمان سوسیالیستهای کارگری افغانستان و کانون سوسیالیستهای کارگری

هیچ جنبشی، بدون حضور اجتماعی زنان درآن، به ثمر نخواهد نشست!

8 مارس امسال همچنان مصادف است با تداوم تبعیض، ستم و استثمار، بی حقوقی و ناامنی اقتصادی و خشونت و آزار سیستماتیک بیشتر بر زنان. با افزایش بحرانهای اقتصادی- سیاسی نظام کاپیتالیستی جهانی که سبب تشدید جنگها و کشمکش بین امپریالیستها و تقویت انواع و اقسام جریانات ارتجاعی و پان اسلامیستی در منطقۀ خاورمیانه شده است، بیشترین قربانیان آن را زنان تشکیل می دهند. سرمایه جهانی با غارتگری و به انقیاد در آوردن کشورهای جهان از طریق تحمیل سیاست های ریاضتی نئولیبرالیستی اجرای خصوصی سازیها برای کسب سود بیشتر با استفاده از سازمان بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، فقر و فلاکت روز افزونی را بر اکثریت توده های کارگر و زحمتکش تحمیل نموده است. بیشترین پیامد بحرانهای موجود که با بیکاری و گرسنگی، تعمیق اختلاف طبقاتی، جنگ، کشتار و آوارگی همرا بوده، چهرۀ زشت خود را در کشورهای در حال توسعه و بویژه خاورمیانه با عریانی تمام به نمایش گذاشته است. در این بازار آشفته بازهم این زنان هستند که صورت حساب رقابت بین سرمایه داران را باید به بهای تحمل تبعیض، نابرابری و خشونت وتجاوز جنسی بپردازند. تا کنون هزاران زن و کودک توسط داعش و بوکوحرام به بردگی گرفته شده و مورد تجاوز و خشونت و فجیع ترین اعمال غیرانسانی دیگر قرار گرفته و به قتل رسیده اند و یا هم به عنوان متاع و کنیز در تجارت سکس بفروش رفته اند. طالبان و نیروهای اسلامی دیگر نیز در اشکال گوناگون از زنان و کودکان قربانی می­گیرند و دست به ربودن آنان می زنند و سر از تن قربانیان شان جدا می کنند.

بحران یونان، سیریزا و طبقه کارگر

بعد از به قدرت رسیدن حزب سیریزا در انتخابات یونان و انتخاب آلکسیس سیپراس به سمت نخست وزیری مدت چند ماهی نگذشت که درحزب انشعاب و دولت اکثریت خود را در پارلمان از دست داد و سپیراس مجبور به استعفاء شد.

اختلافات میان اعضای حزب حاکم، با پذیرش شرایط اتحادیه اروپا درارسال وام مجدد تحت عنوان بسته سوم اقتصادی به یونان از طرف دولت سیپیراس، بالا گرفت. جناح چپ حزب سیریزا با شرایط اتحادیه اروپا مخالف بود. در ابتدا آلکسیس سیپراس هم اعمال سیاست‌های ریاضتی در کشور برای دریافت کمک‌های مالی اتحادیه اروپا را "تحقیر دولت یونان"َ خوانده و آن را رد کرده بود، اما با تغییر سیاستهای خود بعد از بقدرت رسیدن در نهایت آن را پذیرفت. افزایش مالیات بر ارزش افزوده و تغییر در قوانین بازنشستگی از جمله تعهدات دولت یونان برای دریافت وام مجدد است. این وام که در تاریخ 14 اوت به میزان 86 میلیارد ایرو توسط اتحادیه اروپا به تصویب رسید حتی از طرف صندوق بین المللی پول به مثابه ابزاری برای امکان باز پرداخت بدهی ها از طرف دولت یونان مورد شک و تردید قرار گرفت.

توافق هسته ای وین و طبقه کارگر در ایران

توافق هسته ای در وین بین رژیم اسلامی و گروه پنج به اضافه یک، به ابتکاردولت امریکا و توافقی در چهارچوب سیاست های سرمایه داری جهانی است. این توافق هر چند بر وضعیت سیاسی و اجتماعی در ایران بی تاثیر نخواهد بود ولی از لحاظ سیاسی ربطی به طبقه کارگر در ایران ندارد. دراین توافق که در چهارچوب استراتژیک دولت امریکا صورت گرفت شکست سیاسی از آن رژیم اسلامی شد که با تکیه بر مسئله اتمی سهم و قدرت هر چه بیشتری را در نظام اقتصاد جهانی مد نظر قرار داده بود. ایران هسته ای و گسترش منطقه ای ابزاری بود که قرار بود با تکیه بر آن رژیم اسلامی موقعیت بالاتری را در زنجیره جهانی سرمایه کسب کند. این توافق اکنون رژیم اسلامی را از نه آنطور که خود مد نظر قرار داده بود به حلقه سرمایه جهانی متصل می کند. هدف جمهوری اسلامی قبل از توافق ادغام در اقتصاد جهانی با قدرت بالاتری در سهم بری بود، ولی بحران اقتصاد سرمایه داری در ایران و نیز بحران سیاسی ـ حکومتی رژیم را ناچار از گردن گذاشتن به آن کرد تا بتواند در این چهارچوب اقتصادش را رشد و قدرت سیاسی و نظام حکومتی اش را حفظ کند. 

جنبش علیه بیکاری در افغانستان، همصدایی گرسنگان علیه استثمارگران!

جنبش وسیعی که علیه بیکاری در افغانستان براه افتاده است یک جنبش اجتماعی و خود جوش است که  بر مبنای زمینه های عینی جامعه افغانستان شکل گرفته است. این جنبش طیف وسیعی از اقشار مختلف جامعه را در بر میگیرد که درصد بالایی از جوانان تحصیلکرده ایی را شامل میشود که بعد از اتمام تحصیلات خود موفق به پیدا کردن کار نشده اند. نرخ بیکاری در این کشور حدود 52%  میباشد. بنا بر آمار موجود هر روز 500 تا 1000 نفر به قصد سفر به کشورهای همجوار مانند ایران، ترکیه و یا کشورهای اروپایی از افغانستان خارج میشوند، دراین رابطه با مخاطرات جدی روبرو شده تا جائیکه تعدادی هم روزانه جان خود را از دست می دهند. این رقم در ماه حدود 25000 نفر را رقم میزند. دولت حاکم بر افغانستان نه تنها راه حلی برای حل این معضل جدی اجتماعی ندارد بلکه  بر طبق آمارهای موجود روزانه موج بیکاریها رو به افزایش است. دولت جلو صدور پاسپورت را هم گرفته و تعدادی با متقبل شدن هزینه بیشتری از طریق باندهای سیاه که ساخته دولت افغانستان است، اقدام به گرفتن پاسپورت می نمایند که از کشور خارج شوند.

اوضاع سیاسی، رژیم اسلامی و طبقه کارگر

حکومت جمهوری اسلامی با سرکوب انقلاب و با حمایت دول غربی به قدرت دست یافت. این حکومت از آغاز تا کنون ریاکارانه زیر پوشش شعارهای ضد امپریالیستی، مشی سیاسی و اهداف خود را در سمت و سو با سیاستهای بورژوازی جهانی و مناسبات آن تا به امروز پیش برده است. بورژوازی درکشورهایی چون ایران احتیاج به حکومت‎های سرکوبگر داشته و دارد، نقش ایران در تقسیم کار جهانی، اساساً سرمایه در فرم انحصاری و در صورت تعامل و پاسخگویی به نظام جهانی سرمایه، دارای بهره‎ وری و سوددهی خواهد بود. سود دهی سرمایه در کشورهایی چون ایران، بر دو عنصر منابع اولیه و نیروی کار ارزان استوار است. برای بورژوازی جهانی وجود رژیم اسلامی در ایران، با تنظیم مناسبات در منطقه و درسطح روابط با دولت های سرمایه داری با نفوذ در اعمال سیاست های جهانی معنی پیدا کرده، و حول این اهداف عمل می کند. طبقه کارگر در ایران با درک و شناخت اهداف و سیاست های بورژوازی خواهد توانست به روشهای مبارزاتی کارآمد و در نتیجه به پیشروی درسازمانیابی ورسیدن به اهداف خود دست یابد.