مرا به رسم قفس
به شکل دانه بکِش
به شکل دوبال ِ رها
به سوی لانه بکش
مرا به شکل دوپا وخیالِ کسی
که می رود
به سوی خانه بکش .
مرا گریز پرنده که می گریزد از
توفان
به آرزوی رسیدن ـ به آشیانه
بکش
مرا خیال سفر ببین و مسافری
درراه
که حرف نمی زند مگر به خانه
بکش .
مرا چنان بکِش که هرکه ببیند
از دور
گمان کند خراب ستونی ست آن جا
خرابه بکش .
مرا زشهر جدا و زمردمان خسته
بکِش
به حاشیه های شب و
شبانه بکش
مرا که خسته ام از هرچه
در این جاست
به شکل روح ِ عذاب ِ در زمانه
بکش .
مرا به شعر اگر که می کشی
نقاش
چنان بکش که زبان به اعتراض در
ترانه
بکش
مرا که زبان جز به رنج
نمی کنم در شعر
یکی از این هزار مردم زمانه
بکش .
مرا دهان به صدا و زبانی از آتش
به شعر ِ شررباری از جنس ِ تازیانه
بکش
مرا چو می کشی اگر چون یکی که می
میرد
به رسم ِ قامت ِ شاعر
عاشقانه بکش .
مرا به فصل زمستان اگر که می کشی
بی بار
به ریشه هام چو می رسی
جوانه بکش !
شهریار دادور
31 مارس 2014
11 فروردین 1393
