زنده باد اول ماه مه!
زنده باد اتحاد وهمبستگی بین
المللی طبقه کارگر برعلیه سرمایه داری !
رفقای کارگر !
اول ماه مه روزی تاریخی و تجلی همبستگی بین المللی طبقه کارگر بر علیه سرمایه داری
است. روزی است که کارگران در سراسر جهان به اشکال مختلف اعتراض خود را علیه نظام اقتصادی
حاکم برجهان فریاد می زنند . امسال اول ماه مه
در حالی فرا می رسد که سرمایه داری بار بحران اقتصادی خود را با انواع شیو ه های سیاسی
بر دوش طبقه کارگر انداخته است. با بروز بحران سرمایه داری دراجرای سیاست های اقتصادی
نئولیبرالیسم، سرمایه داری جهانی با استفاده از دولت و پارلمان، دستگاه امنیتی وارتش
حرفه ای به صورت پلیس ضد شورش و پلیس مخفی و انواع دستجات لباس شخصی و نیز ناتو، ارگانهای
مالی نظیر بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، ترویکا و ...دراروپا و امریکا وسراسر
جهان به زندگی وهست ونیست کارگران و مزدبگیران چنگ انداخته است. یورش گسترده به خدمات
اجتماعی از قبیل بهداشت، آموزش،بیمه های بیکاری و بازنشستگی، کاهش دستمزد ها و افزایش
سرسام آورو میلیونی بیکاران، افزایش تورم و گرانی و فقربه تصویرعمومی جهان تبدیل شده
است.
در امریکا و اروپا دولت ها در چهارچوب قوانین دموکراسی بورژوایی به طرق مختلف با
تدوین سیاست های صرفه جویی اقتصادی، با هدف تامین منابع مالی و سود آوری هر چه بیشترسرمایه
داران، در جهت دستبرد به سطح معیشت کارگران بر آمده اند. ساعات کاربیشتر، دستمزد کمتر،
حذف قوانین مربوط به بیمه ها وامنیت شغلی در جهت اخراج راحتتر، افزایش شرکت های برده
داری مدرن در جهت استثمار و سود آوری بیشتر از طریق چپاول ارزش اضافه کارگران، رقابت
در بین کارگران از طریق بخش بخش کردن دستمزدها تحت عنوان پاداش افزایش تولید ویا اختصاص
درصدی از فروش کالا، فشار به بیکاران میلیونی برای قبول هر رقم کار محول شده وانواع
فشار و تضیقات، زندگی را برای مزدبگیران و بیکار شده گان دشوار کرده است.
در کشورهای در حال توسعه شرایط معیشتی کارگران واکثریت جامعه بمراتب فاجعه بار تراست.
دولت ها با استفاده از دیکتاتوری آشکاردرحلقه سرمایه داری جهانی وبا استراتژی صندوق
بین المللی پول و سازمان تجارت جهانی درهر کشور به شیوه خاص خویش قوانین اقتصاد نئولیبرالی
را به پیش می برند وجامعه را به ورطه فلاکت برای کارگران و بیکار شده گان واکثریت جامعه
تبدیل کرده اند. بدون وجود هیچگونه خدمات اجتماعی، کارگران و اکثریت جامعه زیر سلطه
انواع سرکوب واستبداد قرار دارند. بموازات اعمال حاکمیت استبدادی دولت های کشورهای
در حال توسعه، دولت های امپریالیستی دخیل در سیاست های جهانی همچون امریکا و اروپا،
چین و روسیه نیزدر تحمیل سیاست های اقتصادی خود از راههای دیپلماسی دموکرات مابانه
تا تحریم وتهدیدهای نظامی، از صدور کالا تا خرید مواد خام ارزان و انواع روشها دراستثمار
وبهره کشی نیروی کار ارزان نقش مستقیم دارند وبر سر هژمونی نفوذ سیاسی در هر کشور به
رقابت آشکاردرون خود نیز می پردازند. غیر از حمایت سرمایه جهانی از دولت های سیاسی
درکشورهای درحال توسعه، در مقابل استثمار و بهره کشی کارگران و زحمتکشان در چهارچوب
صندوق بین المللی پول، بازار فروش و صدور اسلحه و مهمات وابزارو ماشین آلات جنگی نیزبشدت
افزایش یافته است .
مبارزات کارگران در چند سال اخیرچه در کشورهای امریکا و اروپا و چه در کشورهای
درحال توسعه از حجم بالایی برخورداربوده است و در مواقعی به درگیری های حاد با پلیس
و نیروی ضد شورش انجامیده است. مشتی از خروار را در اینجا مثال میزنیم: در معادن طلای
افریقای جنوبی دهها نفر از کارگران که برای افزایش دستمزد دراعتصاب بودند توسط پلیس
به گلوله بسته شدند. کارگران نساجی های بنگلادش در اعتراض به شرایط کاری و در مرگ هم
طبقه ایهای خود در اثرریزش دیوارهای کارخانه رعنا به خیابانها ریختند. کارگران کامبوج
برای بالارفتن دستمزد ماهانه چند روز اعتصاب کردند ودست آخر دولت سرمایه داری پلیس
را برای سرکوب به محل اعتصاب اعزام کرد. کارگران بوسنی هرزگوین با شعار ما گرسنه ایم
جلو مراکز دولتی تجمع کردند. کارگران کارخانه های وابسته به مرسدس بنز و فولکس واگن
در آرژانتین که 80 درصد کارگرانش زن هستند به همراه دیگر کارخانه ها یک اتوبان را بمدت
چندین ساعت بستند. کارگران اروپا چندی پیش در مقر اتحادیه اروپا ( بروکسل ) تجمع کردند
و خواهان پایان دادن به اعمال سیاست های ریاضتی دولت ها شدند که توسط پلیس مورد یورش
قرار گرفتند. کارگران آتن، مادرید، رم و پاریس در روزهای گذشته به تظاهرات دست زدند.
در ایران اعتراضات کارگری روزانه شده است و هر بار فعالین کارگری دستگیر و روانه زندان
می شوند و تحت شکنجه و اذیت و آزار قرار می گیرند. در آنجا نه تنها برگزاری اول ماه
مه ممنوع است بلکه کارگران در صورت ایجاد تشکل های مستقل خود مورد سرکوب قرار می گیرند.
تصویری که دولت های امریکا و اروپا در مدیای جهانی از دولت روحانی در ایران به انظارعمومی
منتقل می کنند تصویری غیر واقعی و ریاکارانه است. این تصویر دربرگیرنده منافع مشترک
سرمایه داران و دولت هایشان است. رژیم اسلامی ایران ودولت روحانی نه تنها اعتراضات
کارگران را سرکوب می کند، سطح امرارمعاش آنان را بورطه فلاکت کشانیده است. کارگران
یا بیکار ویا دارای کارهای موقتی هستند و آنها که دستمزد می گیرند سطح دستمزدشان تا
یک چهارم خط فقردر جامعه است. جامعه ای که تورم در آن بالای 100 در صد است.
اول ماه امسال تاکیدی دوباره بر این است که شعار" کارگران متحد شویم "
می بایست در مبارزات ما همه جا صرف نظر از تنوع رنگ و نژاد و مذهب ، زبان ، معنای عملی
پیدا کندواعتراضات ما در سراسر دنیا می بایست حلقه ای متصل بهم بسازد. دولت های سرمایه
داری که خالق جنگ های جهانی و منطقه ای و کشوری هستند و رقابت های منافع خود را با
قربانی کردن کارگران و اکثریت جامعه پیش می برند( نمونه های حی و حاضر آن سوریه و اکرائین
است) درعین حال دراستثمار و سرکوب طبقه کارگر با هم جهانی و متحد عمل می کنند. کارگران
در سراسر جهان نیزمنافعی مشترک دارند و می بایست درسنگری واحد به جنگ با نظام سرمایه
داری و دولت های سیاسی اش بروند.اول ماه مه امسال با همبستگی واقعی بین المللی طبقه
کارگر هنوز فاصله داریم، فاصله ای که سیاست های سرمایه داری جهانی با استراتژی چوبین
نئولیبرالی ایجاد کرده است، با فراهم کردن چنان شرایطی مادی که هر کس گویا فردی می
تواند خود را نجات بخشد،و این بزرگترین سمی است که طبقه کارگر را به بربریت می کشاند.
رهایی از بربریت سرمایه فقط با ایجاد اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران ممکن است
که بتواند توازن قوا را به نفع انقلابات سوسیالیستی از طریق شوراهای کارگری تغییر دهد.
در اول ماه مه امسال کارگران می بایست با این پیمان عهد ببندند.
کانون سوسیالیست های کارگری
اول ماه مه 2014
Www.socialistworker.blogspot.com
